Historia reklamowa · fikcyjny narrator, inżynier z określonymi kwalifikacjami, i fikcyjne wydarzenia · ilustracyjna fotografia lifestylowa. Przypisane opinie społeczności przedstawiono osobno.
Punkt usług drukarskich zamykał się o szóstej.
O 17:42 siedziałem na podłodze obok biurka, ze starym telefonem podłączonym do gniazdka, dyskiem twardym opartym o kolano i trzydziestoma tysiącami zdjęć na telefonie, który trzymałem w ręku.
Potrzebowałem jednego zdjęcia. Tata, moja córka, czerwona latarnia morska. Siedziała mu na ramionach, trzymając go za włosy, jakby były kierownicą. Zdjęcie miało trafić do ramki, którą już kupiłem na jego urodziny.
Pamiętałem to zdjęcie tak wyraźnie, że niemal czułem wiatr z tamtego popołudnia.
Nie mogłem znaleźć pliku.

Potrafiłem prześledzić usterkę w systemie sterowania. Nie potrafiłem znaleźć rodzinnego zdjęcia.
Mam doktorat z elektrotechniki. Od szesnastu lat pracuję nad przemysłowymi systemami sterowania i mam uprawnienia zawodowego inżyniera.
W pracy to ja pytam, którą wersję testowaliśmy, gdzie są oryginalne pomiary i czy ktoś naprawdę sprawdził kopię zapasową. Brałem udział w tylu analizach awarii, że wiem, ile warte jest stwierdzenie „chyba to zapisaliśmy”.
W domu miałem folder o nazwie Zdjęcia Finalne.
Był też Zdjęcia Finalne Nowe, stary laptop, który ciągle zamierzałem opróżnić, oraz dysk USB z odręczną etykietą: „rodzina / najpierw sprawdzić”.
Tego wieczoru żadne z moich kwalifikacji nie pomogły. Żona zawołała z kuchni i zapytała, czy wysłałem zdjęcie do drukarni.
– Już prawie – powiedziałem.
Nie zdążyłem nawet ustalić, na którym urządzeniu szukać dalej.
Od lat przechowywałem kopie. Przestałem wiedzieć, co mam.
Bałagan narastał przez całkiem rozsądne decyzje.
Pojawił się nowy telefon. Przed oddaniem starego skopiowałem zdjęcia z aparatu na laptopa. Wakacje zapełniły laptop, więc kupiłem zewnętrzny dysk. Żona wysłała mi swoje zdjęcia, więc je też zapisałem. Gdy skończyło się miejsce na koncie w chmurze, pobrałem archiwum.
W tamtej chwili każda z tych decyzji wydawała się rozsądna.
Problem pojawiał się później, gdy nie mogłem sobie przypomnieć, czy folder zawierał oryginały, edytowane kopie, czy zdjęcia zapisane z rodzinnej wiadomości. Czasem znajdowałem zdjęcia z właściwego wyjazdu w trzech miejscach, a w każdym była inna liczba plików.
Otwierałem jeden folder, widziałem plażę i myślałem, że jestem blisko. Potem orientowałem się, że to zdjęcia z następnego lata.
Zdjęcie latarni morskiej mogło być na moim telefonie. Albo na telefonie żony. Albo na telefonie, którego używała przed obecnym.
Zachowaliśmy tak dużo, że to, co trzymaliśmy, przestało podpowiadać nam, gdzie szukać.

Bałem się cokolwiek usuwać, bo raz już skasowałem nie tę rzecz, co trzeba.
Kilka lat wcześniej, przed wyjazdem, zwolniłem trochę miejsca w telefonie. Były tam dwa nagrania, na których córka uczyła się jeździć na rowerze. Sprawdziłem miniatury, zachowałem dłuższe nagranie i usunąłem drugie.
Dłuższe nagranie zaczynało się, kiedy już jechała.
Na brakującym nagraniu było widać, jak się odwraca, uświadamia sobie, że puściłem siodełko, i mimo to jedzie dalej.
Za późno zajrzałem do folderu ostatnio usuniętych.
Od tamtej pory każde porządkowanie przypominało mały egzamin, który mogłem oblać. Dwa podobne zdjęcia mogły różnić się wyrazem twarzy. Krótkie nagranie mogło zawierać ten fragment, na którym mi zależało. Mniejszy plik mógł być jedyną kopią, jaką ktoś mi przysłał.
Zaznaczałem kilkaset zdjęć, najeżdżałem kursorem na „Usuń”, a potem anulowałem.
Zwykle rozwiązywałem to, kopiując kolejny folder gdzieś indziej i obiecując sobie, że uporządkuję wszystko w spokojną niedzielę.
Spokojne niedziele wciąż zamieniały się w zwyczajne poniedziałki.
Koszt dawał o sobie znać w chwilach, których nie mogłem odłożyć.
Były drobne prośby, których zacząłem nie załatwiać od razu.
Córka potrzebowała zdjęcia z dzieciństwa do szkoły. Tata chciał zdjęcie ze starej wyprawy na ryby. Żona poprosiła o wersję w pełnej rozdzielczości zdjęcia, które kiedyś wysłałem jej w wiadomości.
Mówiłem: „Mam je. Daj mi chwilę”.
Potem znikałem w pokoju gościnnym.
Czasem je znajdowałem. Czasem wysyłałem zrzut ekranu ze zdjęciem, bo tylko do tej wersji miałem dostęp. Czasem prośba ginęła wśród reszty wieczornych spraw.
Zdjęcia miały ułatwiać pamiętanie o ludziach. Opiekowanie się nimi stało się kolejnym powodem, żeby wyjść z pokoju.
Z okazji urodzin taty popełniłem błąd, zakładając, że skoro pamiętam zdjęcie, będę w stanie je odnaleźć.
Tata w końcu otworzył pustą ramkę.
Nie zdążyłem do zakładu fotograficznego.
Następnego wieczoru położyłem ramkę na stole i wyjaśniłem, że wciąż szukam zdjęcia. Tata uśmiechnął się i zapytał, co miało na nim być.
Kiedy opisałem latarnię morską, córka mi przerwała. Pamiętała, że później upuściła lody. Tata pamiętał, że nalegała, by niósł ją dalej, choć dokuczały mu plecy.
Już opowiadali tę historię. Ja wciąż sięgałem po telefon.
Tata położył mi rękę na ramieniu.
„Stań tutaj”, powiedział. „Możemy zrobić jedno dzisiaj”.
Zrobiliśmy. To dobre zdjęcie. Cieszę się, że je zrobiliśmy.
Ale potem wciąż myślałem o godzinie spędzonej na przeglądaniu starych folderów, podczas gdy wszyscy pozostali byli w kuchni. Miałem te wspomnienia. Miałem sprzęt. Nie potrafiłem połączyć jednego z drugim, kiedy chciałem.
Przyjaciółka zadała pytanie, którego sam nie pomyślałem zadać.
Kilka dni później opowiedziałem przyjaciółce o ramce. Ona też ma dzieci i znała tę szczególną frustrację, kiedy próbuje się znaleźć zdjęcie, a ktoś czeka obok.
Zapytała, co z tego pamiętam.
„Latarnia morska. Płaszcz taty. Tablica przy ścieżce.”
„Co było napisane na tablicy?”
Przez chwilę się zastanawiałem. NORTH PIER. Potrafiłem sobie wyobrazić te litery.
Na laptopie otworzyła ZimaOS Photos i pokazała mi, jak przegląda swoją bibliotekę. Najpierw zwróciłem uwagę na to, że obok zdjęć z telefonu widziałem stare zdjęcia z aparatu, bez konieczności wybierania urządzenia.
Zadałem pytanie, które nosiłem w sobie od lat.
„Czy będę musiał zmienić nazwy wszystkich plików?”
Pokazała mi ustawienia folderów źródłowych i zasugerowała, żebym zaczął od jednej wycieczki.
Zacząłem od folderu ze zdjęciami z plaży, bo wiedziałem, co powinno się w nim znaleźć.
Sprawdziłem dokumentację Photos, a potem skonfigurowałem kompatybilny serwer domowy z systemem ZimaOS 1.8 lub nowszym.
Pierwszy przeniesiony folder był na tyle mały, że mogłem go sprawdzić. Otworzyłem kilka oryginałów i upewniłem się, że kopie na serwerze działają, zanim cokolwiek zrobiłem ze starymi urządzeniami.
Potem dodałem ten folder jako źródło w aplikacji Photos. Indeksowanie go nie naruszyło istniejącej struktury folderów.
To miało dla mnie znaczenie. Mogłem wypróbować bibliotekę bez poświęcania popołudnia na zmianę nazw plików albo ponowne przenoszenie całego archiwum.
Później dodałem kolejną wycieczkę. Potem folder ze starego telefonu.
Tym razem mogłem poprzestać na wykonalnym zadaniu i nadal mieć z niego pożytek.

Przestałem traktować pierwszy import jako dowód, że wszystko jest już gotowe.
Za pierwszym razem spróbowałem wyszukiwania zbyt wcześnie.
Zdjęcia były już widoczne, ale analiza ich zawartości nadal trwała. W ustawieniach wyszukiwania mogłem sprawdzić postęp przygotowania biblioteki. To pomogło mi zrozumieć, dlaczego nowe zdjęcie może być dostępne do przeglądania, zanim pojawi się w wynikach wyszukiwania według zawartości.
Dowiedziałem się też, że podstawowe wyszukiwanie obiektów i tekstu na obrazach działa lokalnie, bez dedykowanego GPU. Zaawansowane rozumienie obrazu to osobna opcja, która z niego korzysta.
Zostawiłem serwer, żeby przeanalizował bibliotekę. Nie było powodu, żebym siedział obok i odświeżał w kółko to samo zapytanie.
Spędziłem już wystarczająco dużo wieczorów, zamieniając drobne domowe zadanie w nocny projekt inżynieryjny. Tym razem pozwoliłem sobie zejść na dół.

Znalazłem lepszy sposób na zawężenie wyszukiwania.
Kiedy wróciłem, spróbowałem wpisać „latarnia morska”. Nie pojawiło się nic przydatnego.
Do tego czasu przeczytałem już przewodnik po wyszukiwaniu. Podstawowe rozpoznawanie obiektów obsługuje określony zestaw kategorii. Nie rozpozna każdego charakterystycznego miejsca ani nie zrozumie dowolnego opisu, jaki mógłbym wymyślić.
Spróbowałem więc wpisać słowa z tabliczki.
NORTH PIER doprowadziło mnie do grupy zdjęć, które mogłem przejrzeć. Zdjęcie ścieżki pomogło mi rozpoznać właściwy spacer. Potem przeglądanie zdjęć z pobliskich dat znów doprowadziło mnie do taty i córki.
Otworzyłem oryginał i przyjrzałem się szczegółom. Była tam jej dłoń w jego włosach. Był też płaszcz, który pamiętałem.
Najpierw zapisałem kopię do wydrukowania.
Dobrze było zakończyć poszukiwania plikiem, z którego mogłem naprawdę skorzystać.

Oś czasu przywołała resztę tamtego popołudnia.
Gdy znałem już datę, zostałem przy tym trochę dłużej.
Przejrzałem oś czasu i znalazłem pozostałe zdjęcia z tamtego dnia. Kilka było rozmazanych. Na jednym widać było głównie mój but. Były tam lody, o których pamiętała moja córka, a potem jej mina, gdy upadły.
Przez kilka dni szukałem jednego zdjęcia i zapomniałem, że zrobiliśmy ich tyle przez całe popołudnie.
Gdy zobaczyłem je razem, kolekcja znów wydała mi się znajoma. Mogłem sobie przypomnieć kolejność wydarzeń. Tata niósł ją w drodze powrotnej, po lodach, kiedy była już zmęczona.
Utworzyłem dla niego album. Był na tyle krótki, żeby naprawdę chciał go obejrzeć.

Poszukałem innych użytkowników, którzy uczynili z tego część codziennego życia.
Zanim dodałem resztę archiwum, chciałem się dowiedzieć, jak ludzie korzystali z ZimaOS po pierwszym pełnym entuzjazmu weekendzie.
Zainteresowały mnie opinie o zwykłym użytkowaniu. Mniej czasu na konserwację. Biblioteka lub usługa, która nadal się przydawała. Pomoc, gdy coś wymagało uwagi.
Poniżej znajdują się podsumowania prawdziwych komentarzy opublikowanych w oficjalnej sekcji opinii społeczności Zima. Opisują codzienne korzystanie z ZimaOS.
GŁOSY SPOŁECZNOŚCI ZIMAOS · PODSUMOWANIA OPINII

Mohamed Elallami
Członek społeczności ZimaOSPraca, która zostawia więcej czasu na tworzenie
Opisuje, jak ZimaOS skraca czas poświęcany na zarządzanie własnym serwerem i naturalnie wpisuje się w jego pracę twórczą.

sabiTech
Członek społeczności ZimaOSPlatforma do obsługi kontenerów
Podkreśla lekki, przystępny system do uruchamiania kontenerów i obsługi zadań brzegowych.

Grim Oak
Członek społeczności ZimaOSPrzydatne usługi w ramach jednego domowego zestawu
Relacje o używaniu ZimaOS do obsługi Jellyfin, kolekcji książek, blokowania reklam w sieci i pobierania plików, zawierające pozytywne opinie na temat wygody obsługi i dalszego rozwoju.
Opracowałem plan na zdjęcia, które miały dopiero powstać.
Znalezienie zdjęcia latarni morskiej rozwiązało jeden problem. Miałem jednak telefon, który po cichu codziennie zbierał nowe zdjęcia.
Zainstalowałem ZimaClient, połączyłem się z serwerem przez domowe Wi-Fi i wybrałem albumy, których kopie zapasowe chciałem utworzyć. Jako miejsce docelowe wybrałem folder na zdjęcia, zamiast zapełniać niewielki dysk systemowy.
Przy pierwszym przesyłaniu zostawiłem telefon blisko routera i pozwoliłem mu dokończyć. Potem sprawdziłem wybrane pliki na serwerze.
Potem włączyłem automatyczne tworzenie kopii zapasowych. Oficjalny przewodnik tworzenia kopii zapasowej telefonu pomógł mi wybrać, co uwzględnić, i zrozumieć ustawienia połączenia.
Podobało mi się, że mogłem śledzić postępy. Wcześniej polegałem na mglistym przeświadczeniu, że jakaś usługa pewnie się tym zajmuje.
Teraz, zanim odłożyłem stary telefon, wiedziałem, co konkretnie sprawdzić.

Mogłem cieszyć się z niezręcznych formatów, których otwieranie wcześniej odkładałem na później.
Nasze rodzinne zdjęcia pochodziły nie tylko z telefonów. Miałem pliki RAW z aparatu kupionego jeszcze przed narodzinami córki, Live Photos z nowszych iPhone’ów i kilka wakacyjnych zdjęć 360 stopni.
Te pliki często stawały się osobnym zadaniem. Mówiłem sobie, że później otworzę odpowiedni program albo przygotuję łatwiejszą do wysłania komuś kopię.
Aplikacja Zdjęcia obsługuje te formaty w jednej bibliotece. Ponieważ podgląd konkretnego pliku RAW zależy od obsługi dekodera, sprawdzam go, zanim założę, że będzie się wyświetlał tak samo jak inne.
To dało mi powód, by wrócić do folderów z aparatu. Nie chodziło już tylko o przenoszenie ich z jednego dysku na drugi.
Live Photo, na którym tata się śmieje, stało się jednym z moich ulubionych. Zdjęcie wyglądało dobrze. To ta sekunda ruchu wokół niego była tym, co chciałem zachować.
Nadal sprawdzałem kopię zapasową. Po prostu przestałem pozwalać, by wszystkim kierował strach.
Nie zapomniałem o nagraniu z rowerem.
Zanim usunąłem cokolwiek z telefonu, otworzyłem pliki na serwerze i sprawdziłem oryginały. Miałem też osobną kopię zapasową, a jeszcze jedną przechowywałem poza urządzeniem.
Skorzystałem z przewodnika tworzenia kopii zapasowych w ZimaOS, żeby zaplanować te kopie, a potem przetestowałem przywracanie. RAID mógł pomóc w razie awarii dysku, ale przed przypadkowym usunięciem potrzebne było osobne zabezpieczenie.
Dzięki temu spokojniej decydowałem, co usunąć z telefonu. Mogłem sprawdzić, gdzie jest plik i czy da się go odzyskać.
Wciąż zachowywałem mnóstwo niedoskonałych zdjęć. Nie musiałem już jednak trzymać każdej kopii na każdym urządzeniu ze strachu przed ruszeniem czegokolwiek.
Córka poprosiła o pokazanie zdjęć z plaży. Zostałem przy stole.
Kilka tygodni później tata przyszedł do nas na kolację.
Oprawione zdjęcie stało już wtedy na półce. Córka wskazała je i zapytała, czy wciąż mamy to z lodami.
Otworzyłem album w telefonie.
Nie musiałem już biegać na górę po kabel. Prosić żony, żeby sprawdziła stary telefon. Czekać pół godziny, aż ktoś poczeka na mój powrót.
Obejrzeliśmy kilka zdjęć. Tata opowiedział tę samą historię o tym, jak niósł ją z powrotem do samochodu. Ona sprostowała część jego opowieści. On upierał się, że dobrze pamięta.
Odłożyłem telefon, gdy jedzenie było gotowe.
To była taka drobnostka, że wcześniej mogłem jej nie zauważyć. Udało mi się włączyć do rozmowy, kiedy jeszcze trwała.

Zacząłbym od folderu, który ktoś z rodziny już chce zobaczyć.
Jeśli Twoje zdjęcia są rozrzucone po starych telefonach, folderach na laptopie i dyskach, które boisz się wyczyścić, zacznij od jednej kolekcji, którą rozpoznajesz. Przenieś ją na odpowiedni nośnik, sprawdź pliki i dodaj je do aplikacji Zdjęcia.
Poczekaj, aż indeksowanie się zakończy. Spróbuj wyszukać datę, którą pamiętasz, zwykły przedmiot na zdjęciu albo charakterystyczny tekst, który wciąż masz przed oczami. Otwórz kilka oryginalnych plików. Potem zdecyduj, co dodać jako następne.
Możesz zacząć korzystać z ZimaOS na zgodnym sprzęcie. Aplikacja Zdjęcia jest dostępna od wersji ZimaOS 1.8, a plan bezpłatny pozwala poznać system i zdecydować, czy potrzebujesz większych limitów dysków i użytkowników.
Jeśli Twoja konfiguracja wymaga takich limitów, dożywotnia licencja ZimaOS Plus kosztuje obecnie 29 USD, a liczba dysków i użytkowników jest nieograniczona w granicach możliwości sprzętu. Oficjalny sprzęt Zima zawiera już wersję Plus.
Dla mnie wszystko zaczęło się od wyjazdu na plażę. Kupiłem ramkę na jedno zdjęcie. Ostatecznie znalazłem sposób, by znów zobaczyć resztę.
Centrum kampanii Zima
Więcej do przeczytania

Prototyp ZimaBoard 2 z dwoma dyskami 22 TB na stanowisku testowym
Poznaj wczesny test dysku sabitech2k na ZimaBoard 2, zgłoszone warunki zasilania oraz używany już ZimaBoard do tworzenia kopii zapasowych Proxmox.

Cichy domowy lab z ZimaCube i ZimaBoardem, Debianem i Dockerem
ZimaCube i ZimaBoard oddzielają codzienne aplikacje od usług inteligentnego domu, korzystając z Debiana, Dockera, Pi-hole i pulpitu Homepage.

Szafa rack z klocków LEGO dla pierwszego domowego serwera ZimaBoard 2
Zobacz, jak początkujący konstruktor umieścił ZimaBoard 2 i dwa dyski SSD w stojaku z klocków LEGO. W planach ma Home Assistant i pamięć masową...


