Wyłączyłem komputer. Muzyka też ucichła.

Zanim ponownie włączyłem komputer, zdążyliśmy już zrezygnować z tej piosenki.

Muzyka przestała grać zaraz po tym, jak wszedłem do salonu. Partner siedział na kanapie z telefonem, stukał w przycisk „Dalej” i widział wciąż to samo małe, wirujące kółko. Właśnie wyłączyłem komputer w sąsiednim pokoju.

„Znowu go wyłączyłeś?”

Powiedziałem, że się tym zajmę, i wróciłem do gabinetu. Nacisnąłem przycisk zasilania, poczekałem na ekran logowania i otworzyłem serwer muzyczny. Potem wróciłem na kanapę i poprosiłem partnera, żeby spróbował ponownie. Do tego czasu odłożył już telefon.

„W porządku. Możemy go zostawić”.

I tak zrobiliśmy. Komputer, na którego ponowne uruchomienie przed chwilą czekałem, działał przez resztę wieczoru. To, z powodu czego go włączyłem, nigdy nie zostało odtworzone.

Każde drobne zadanie miało dobry powód, by działać na tym komputerze

Najpierw była biblioteka muzyczna. Albumy i tak były już na dysku, a ja większość dni spędzałem przy biurku. Przenoszenie plików na inny komputer tylko po to, żeby słuchać ich w salonie, wydawało się bez sensu.

Potem utworzyłem folder dla rodziny. Wysyłaliśmy sobie te same filmy tam i z powrotem, pytając, kto ma pełnowymiarową kopię. Dzięki wspólnemu folderowi ktoś mógł raz umieścić tam film, a wszyscy wiedzieli, gdzie go szukać.

Dodałem nocną kopię zapasową, gdy uświadomiłem sobie, że niektóre z tych plików znajdują się tylko w tym jednym folderze. Ustawiłem zadanie tak, by uruchamiało się po porze snu, kiedy raczej nikt niczego nie kopiował. Następnego ranka sprawdziłem, zobaczyłem, że zadziałało, i zająłem się resztą dnia.

Każda z tych rzeczy osobno miała sens. Minęły miesiące, zanim zauważyłem, że nie mogę wyłączyć komputera, nie wyłączając przy tym wszystkich trzech.

Zacząłem pytać, czy ktoś korzysta z mojego komputera, zanim go wyłączę

Pewnego wieczoru miałem właśnie uruchomić komputer ponownie z powodu aktualizacji, gdy partner zawołał z kanapy: „Zaczekaj. Jestem w połowie kopiowania filmu z weekendu”. Zostawiłem otwarte okno ponownego uruchamiania i czekałem przy biurku.

Kilka minut później powiedzieli, że skończyli. Uruchomiłem komputer ponownie, a zanim zdążył się włączyć, próbowali otworzyć plik, który właśnie tam zapisali. Folder zniknął. Odkrzyknąłem, że za minutę wróci.

Potem zacząłem pytać, zanim wyłączałem komputer. Czasem pytałem dwa razy. Kopiowanie pliku mogło już się skończyć, ale ktoś mógł jeszcze coś oglądać albo próbować otworzyć dokument. Czasami zamykałem drzwi do gabinetu, przypominałem sobie, że nie sprawdziłem, i wracałem, żeby zostawić komputer włączony.

To była dziwna rzecz, która mnie irytowała. Nikt w domu nie prosił o nic nierozsądnego. Po prostu próbowali skorzystać z folderu, na którym obiecałem im polegać.

Przez jakiś czas rozwiązaniem było zostawianie komputera włączonego

W końcu przestałem się nad tym zastanawiać. Gasiłem lampkę na biurku i zostawiałem komputer włączony. Gdy musiałem zainstalować aktualizację, czekałem do później albo wysyłałem krótką wiadomość, że folder współdzielony będzie przez chwilę niedostępny.

Pewnego wieczoru wróciłem do domu, odłożyłem klucze i zobaczyłem światło dobiegające z gabinetu. Monitor był włączony. Krzesło stało puste. Przez chwilę próbowałem sobie przypomnieć, co zostawiłem uruchomione, zanim wyszedłem. To była tylko biblioteka muzyczna. Nikt przez cały dzień niczego nie odtwarzał.

Próbowałem robić wyjątki. Zostawiać komputer włączony, jeśli spodziewaliśmy się pliku. Wyłączać, jeśli nie. Pamiętać, żeby znów zostawić go włączonego na czas tworzenia kopii zapasowych. Trwało to mniej więcej do pierwszego wieczoru, gdy automatycznie zamknąłem wszystko.

Następnego ranka otworzyłem dziennik kopii zapasowych. Ostatnie udane uruchomienie nadal pochodziło z nocy przedwczoraj. Od tego czasu dodałem kilka plików i założyłem, że zostały skopiowane. Nie zostały.

Uruchomiłem zadanie ręcznie, parząc kawę. Nic nie zginęło. Niepokoiło mnie to, że mogłem skonfigurować kopię zapasową, przetestować ją, a mimo to ją anulować tym samym kliknięciem, które co wieczór wykonywałem bez zastanowienia.

Pytanie, które zmieniło to, czego szukałem

Kilka dni później partner zapytał, czy może obejrzeć nagranie z weekendu, kiedy nie będzie mnie w domu. Najpierw chciałem powiedzieć, w którym folderze jest. Potem próbowałem sobie przypomnieć, czy zostawiłem włączony komputer.

Nie pamiętałem. Odpisałem więc: „Sprawdzę, jak wrócę do domu”. Wiedzieli, gdzie jest film. Pokazywałem im. Nie mogli tylko zmienić mojego komputera do pracy w coś, na czym mogliby polegać, bez pytania mnie o zgodę.

Tego wieczoru zapisałem trzy rzeczy, które chciałem, żeby działały, gdy komputer jest wyłączony. Chciałem, żebyśmy mogli odtwarzać album, otwierać folder rodzinny i tworzyć w nocy kopie zapasowe znajdujących się w nim plików. Potem sporządziłem kolejną listę rzeczy, które chciałem wypróbować, gdy znajdę czas, na przykład kilka aplikacji Dockera albo małą maszynę wirtualną.

Drugą listą mogłem zająć się później. Musiałem sprawdzić jedną rzecz z pierwszej listy. Czy mogłem umieścić album gdzieś indziej, naprawdę wyłączyć komputer i nadal odtworzyć następny utwór z kanapy?

Szukałem kogoś, kto robił dokładnie to, co ja chciałem zrobić

Szukałem informacji o serwerach domowych, a trafiałem na filmy o kieszeniach na dyski i szybkości sieci. Tym razem szukałem kogoś, kto umieścił folder z muzyką na osobnym urządzeniu i pokazał, jak się z niego korzysta.

Tak trafiłem na Arthura z Hobby Support Int. Podłączył dysk SATA do ZimaBoard 2 1664, otworzył ZimaOS w przeglądarce i wskazał Navidrome folder z muzyką. Obserwowałem, aż pojawiły się okładki albumów. Potem cofnąłem nagranie o kilka sekund, żeby zobaczyć, które urządzenie za co odpowiada.

Komputer na jego biurku służył do konfiguracji. Dysk i serwis muzyczny działały na płytce. Właśnie tego mi brakowało. Przywykłem do robienia wszystkiego na komputerze, który stał przede mną. Nadal mogłem używać go do zarządzania biblioteką, a potem go wyłączyć i zostawić muzykę odtwarzaną na małym serwerze.

Następnie obejrzałem Tech with Gerard, bo chciałem wiedzieć, co mogę zrobić z tym urządzeniem po przeniesieniu rzeczy, z których już korzystaliśmy. Pokazał sklep z aplikacjami ZimaOS i utworzył maszynę wirtualną na swoim modelu 1664. Wyobraziłem sobie, że mógłbym zrobić te rzeczy w różne weekendy. Jeden poświęcić na konfigurację dla rodziny. Inny na wypróbowanie czegoś dla siebie.

Miałem też pod ręką poradnik Learn To HomeLab dotyczący Dockera. Przydatne było dla mnie obejrzenie, jak ktoś radzi sobie z aplikacją, która nie chciała się uruchomić. Sporządzałem listę rzeczy, które chciałem uruchomić. Teraz zastanawiałem się, gdzie te aplikacje będą przechowywać swoje pliki i jak ustalę, co poszło nie tak, jeśli się nie uruchomią.

Co troje twórców pokazało w swoich konfiguracjach

Hobby Support Int.@HobbySupportInternational

★★★★★

Lokalna biblioteka muzyki, od konfiguracji po odtwarzanie

Arthur podłącza pamięć masową SATA, wskazuje Navidrome folder z muzyką i pokazuje bibliotekę albumów działającą na jego ZimaBoard 2 1664.

Tech with Gerard@techwithgerard

★★★★★

Aplikacja ZimaOS i osobna maszyna wirtualna

Gerard używa Jellyfin, aby pokazać sklep z aplikacjami ZimaOS, a następnie tworzy maszynę wirtualną na swoim ZimaBoard 2 1664.

Learn To HomeLab@learntohomelab

★★★★★

Co sprawdzić, gdy kontener się nie uruchamia

Na ZimaBoard 2 832 z 8 GB RAM-u twórca wdraża Docmost za pomocą Docker Compose, wyjaśnia mapowanie pamięci masowej i sprawdza logi kontenerów, gdy konfiguracja nie działa.

Gdyby chodziło tylko o muzykę, wybrałbym model 832

Gdybym miał tylko bibliotekę muzyki i kilka udostępnionych folderów, zacząłbym od modelu 832 z 8 GB RAM-u. Ale kiedy napisałem obie kolumny, planowałem już, że muzyka i udostępnione pliki będą dostępne podczas wykonywania zadań tworzenia kopii zapasowych, z możliwością dodania kontenerów lub wypróbowania lekkiej maszyny wirtualnej.

Wybrałem ZimaBoard 2 1664, bo chciałem, żeby po skonfigurowaniu zadań używanych na co dzień zostało jeszcze trochę pamięci. Ma 16 GB pamięci RAM i 64 GB pamięci eMMC. Planowałem zainstalować ZimaOS w pamięci wbudowanej, przechowywać muzykę i udostępnione pliki na dysku SATA oraz trzymać osobną kopię ważnych plików.

Nadal chciałem sprawdzić, z jakich zasobów naprawdę korzystają moje aplikacje. Gdy zabiorę się za maszynę wirtualną, zacznę od jednej niewielkiej instancji i sprawdzę zużycie pamięci, gdy zwykłe usługi będą działać. Wtedy będę mógł zdecydować, co jeszcze powinno działać na tym samym urządzeniu.

Pierwszego wieczoru przeniosłem jeden album i zobaczyłem pusty ekran

Skopiowałem jeden album na dysk SATA, skonfigurowałem Navidrome w ZimaOS i otworzyłem bibliotekę na telefonie, korzystając z domowej sieci Wi-Fi.

Było pusto.

Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie wybrałem projektu, który pochłonie cały weekend. Mój telefon już znalazł serwer. Po prostu nie mogłem sprawić, żeby wyświetlił jedyny album, który tam umieściłem.

Wróciłem do komputera i sprawdziłem, czy pliki zostały skopiowane. Były na miejscu. Potem spojrzałem na folder wskazany Navidrome i zorientowałem się, że podałem niewłaściwą ścieżkę. Zmieniłem ją i odświeżyłem bibliotekę. Tym razem pojawiła się okładka.

Włączyłem pierwszy utwór w salonie i wróciłem do biura. Kliknąłem „Zamknij system”, poczekałem, aż monitor zgaśnie, i wróciłem do salonu. Utwór wciąż grał. Nacisnąłem „Następny”, żeby sprawdzić, czy telefon może odtworzyć kolejną piosenkę. Mógł.

Tamtego wieczoru nie przeniosłem reszty muzyki. Chciałem posiedzieć przez te kilka minut, które zajmowało dokończenie odtwarzania utworu, nie wracając ani razu do biura.

Przeniosłem folder rodzinny i sprawdziłem, czy mogę odzyskać plik

Przez kilka kolejnych wieczorów skopiowałem resztę muzyki, a potem przeniosłem folder udostępniony. Zanim zrezygnowałem ze starego udziału, poprosiłem partnera, żeby spróbował otworzyć film na telefonie. Udało mu się go znaleźć, bez przychodzenia do biura i pytania, która kopia jest właściwa.

Potem zaplanowałem utworzenie kopii zapasowej przeniesionego folderu na innym dysku. Następnego ranka zajrzałem do lokalizacji kopii zapasowej, wybrałem jeden z plików i przywróciłem jego kopię do osobnego folderu. Otworzyłem ją. To powiedziało mi więcej niż sam fakt, że zadanie widniało jako wykonane.

Planowałem uruchomić maszynę wirtualną tamtego wieczoru. Zostawiłem to na weekend. Chciałem dać rodzinie kilka dni na otwieranie własnych plików, zanim zacznę wprowadzać kolejne zmiany. Gdy to już działało, zainstalowałem pierwszy kontener, którego wcześniej nie mogłem się zebrać, żeby zainstalować.

Zdałem sobie sprawę, że tego dnia nawet nie włączyłem komputera służbowego

Kilka dni później partner zapytał, czy film z weekendu nadal jest na moim komputerze.

„Jest w folderze współdzielonym. Możesz otworzyć go na telefonie”. Powiedziałem to, nie podnosząc wzroku. Chwilę później dotarło do mnie, że tego dnia nawet nie włączyłem komputera.

Tego wieczoru ponownie włączyłem album. Gdy utwór się skończył, zaczął się następny. Z kanapy widziałem wejście do gabinetu. Lampka na biurku była zgaszona, monitor ciemny, a ja nie ruszyłem się z miejsca.

Jeśli zostawiasz włączony komputer dla całego domu

Zastanów się, co przestaje działać jako pierwsze, gdy wyłączasz komputer. U nas była to muzyka. U ciebie może to być współdzielony folder albo kopia zapasowa, o której przypominasz sobie dopiero wtedy, gdy okazuje się, że nie została utworzona. Przenieś jedną usługę, a potem sprawdź, jak działa, gdy komputer jest naprawdę wyłączony.

• Do podstawowego udostępniania plików i jednej lub dwóch lekkich usług najpierw przyjrzałbym się ZimaBoard 2 832.
• Do biblioteki multimediów, współdzielonych plików i zaplanowanych zadań, a także aplikacji Dockera lub lekkiej maszyny wirtualnej, wybrałbym ZimaBoard 2 1664, żeby mieć większy zapas pamięci.

Gdybym miał zrobić to ponownie, znów zacząłbym od tego jednego albumu. Wyłączyłbym komputer, usiadł i pozwolił utworowi wybrzmieć do końca.