Najnowszy blog

Większość automatyzacji obejmujących cały dom wymaga jedynie ograniczonego nakładania się uruchomień; określ maksymalną równoległość na podstawie czasu trwania uruchomienia × częstotliwości wyzwalania, a następnie ogranicz ją do bezpiecznej dla systemów downstream pojemności.

Różni klienci mogą działać wolniej nawet przy tym samym rdzeniu, ponieważ wydajność renderowania, stan pamięci podręcznej, trasa i koszt aktualizacji na żywo występują poza logiką serwera.

Home Assistant może zachować lokalne sterowanie po utracie połączenia z siecią WAN, gdy cała ścieżka od czujnika do działania jest lokalna, niezależnie zasilana i dostępna.

Opóźnienia pamięci masowej mają największe znaczenie, gdy Recorder, uruchamianie systemu lub współdzielone operacje wejścia/wyjścia trafiają na ścieżkę krytyczną; sterowanie stanem na żywo może pozostać szybkie, dopóki rywalizacja o zasoby się nie rozprzestrzeni.

Ścieżka danych Home Assistant nie jest jednym potokiem: sterowanie na żywo, stan, historia i renderowanie po stronie klienta korzystają ze wspólnych danych wejściowych, ale rozchodzą się na różnych granicach.

Niezawodne lokalne sterowanie to wieloetapowy proces: dane wejściowe stają się stanem lub zdarzeniem, automatyzacja je ocenia, a następnie integracja wykonuje działanie urządzenia i je potwierdza.

Opóźnienia w lokalnym sterowaniu podczas awarii zwykle wynikają z ukrytej zależności od sieci WAN lub zatoru, a nie z samego lokalnego protokołu radiowego.

Utrata połączenia z internetem sama w sobie nie powoduje współbieżności; dłuższe limity czasu usług w chmurze mogą sprawiać, że uruchomione zadania nadal trwają, podczas gdy napływają nowe wyzwalacze.