Powolna baza danych Immich może wymagać rutynowej konserwacji PostgreSQL lub poprawy dostępnych zasobów; powtarzające się błędy integralności lub odzyskiwania mogą wymagać odtworzenia albo zastąpienia bazy ze zweryfikowanej kopii zapasowej.
Nie używaj „przebudowy bazy danych” jako uniwersalnego sposobu na poprawę wydajności. Najpierw odróżnij normalny wzrost, nadmiarową przestrzeń, nieaktualne statystyki, zablokowaną konserwację i opóźnienia nośnika od uszkodzenia danych lub nieodwracalnego stanu klastra. Przed inwazyjnymi pracami zabezpiecz punkt przywracania, mierz skutki każdej zmiany konserwacyjnej osobno, a do odtworzenia na czysto przejdź dopiero wtedy, gdy zebrane dane wskazują, że bieżącej bazie nie można ufać lub nie da się jej bezpiecznie naprawić.
Rozróżnij spadek wydajności od awarii integralności danych
Zacznij od dokładnego objawu: wolnego wyszukiwania, powolnych zapytań dotyczących osi czasu, dużego rozmiaru bazy, intensywnej aktywności dysku, powtarzających się błędów PostgreSQL, pętli odzyskiwania po awarii lub migracji Immich, której nie da się ukończyć. Problemy z wydajnością i problemy z integralnością wiążą się z różnym ryzykiem, dlatego nie należy rozpoczynać ich naprawy w ten sam sposób.
Zanim obwinisz PostgreSQL, upewnij się, że host ma sprawny nośnik danych, wystarczająco dużo wolnego miejsca, prawidłowe zużycie pamięci i nie wykonuje się na nim niekontrolowane zadanie Immich działające w tle. Przeciążony lub uszkadzający się dysk może sprawiać, że sprawna baza wygląda na powolną, a zawodny nośnik może też doprowadzić do rzeczywistego uszkodzenia bazy.
Przed inwazyjnymi pracami zachowaj logi, wersję bazy danych, wersje rozszerzeń, historię ostatnich aktualizacji oraz kopię zapasową lub migawkę. Jeśli jedyna kopia bazy może być uszkodzona, nie uruchamiaj destrukcyjnego czyszczenia tylko po to, by sprawdzić, czy błąd zniknie; zachowaj dane potrzebne do podjęcia przemyślanej decyzji o odtworzeniu.
Szukaj mierzalnych oznak potrzeby konserwacji
Rutynowa konserwacja może być właściwym rozwiązaniem, gdy baza danych uruchamia się i pozostaje użyteczna, ale z czasem spada wydajność zapytań lub rośnie zajętość dysku. Przydatne oznaki to nagromadzenie martwych wierszy, nieproporcjonalny wzrost tabel lub indeksów, niewydolny autovacuum, nieaktualne statystyki planera albo długotrwała konserwacja blokowana przez inne sesje.
Martwe krotki, rozdęcie, presja związana z zamrażaniem, zablokowany proces VACUUM i niewystarczająca częstotliwość odkurzania mogą wpływać na konserwację PostgreSQL oraz wydajność zapytań. Korzystaj z sygnałów VACUUM na poziomie tabel obserwowanych w czasie, zamiast zakładać, że sam duży plik bazy danych dowodzi konieczności jej wymiany.
Jeśli statystyki wskazują konkretną tabelę lub indeks, wybierz najmniej inwazyjną obsługiwaną operację konserwacyjną odpowiednią do ustaleń i ponownie wykonaj pomiary. Nie przechodź od razu do VACUUM FULL, szeroko zakrojonych operacji REINDEX ani dowolnego dostrajania autovacuum w całym klastrze; działania te mogą powodować blokady, obciążenie operacji wejścia/wyjścia lub dodatkowe zapotrzebowanie na miejsce na dysku, a mimo to mogą nie rozwiązać rzeczywistego problemu.
Sprawdź, czy rozdęcie lub rozrost indeksu odpowiadają za wolne działanie
Porównaj obiekty związane z wolno działającymi operacjami Immich, uwzględniając rozmiar tabel i indeksów, zmienność liczby wierszy oraz zachowanie zapytań. Rozdęcie ma znaczenie, gdy zwiększa nakład pracy potrzebny do znalezienia odpowiednich wierszy lub obniża skuteczność indeksów, ale baza danych może być też duża po prostu dlatego, że biblioteka i metadane są obszerne.
Rozdęcie tabel i indeksów należy oceniać osobno, ponieważ nadmierne rozdęcie może zwiększać nakład pracy potrzebny do wykonania zapytań, nie świadcząc przy tym o uszkodzeniu bazy danych. Korzystaj z pomiarów rozdęcia PostgreSQL, aby sprawdzać konkretny zaobserwowany obiekt, i w razie potrzeby odświeżaj statystyki planera, zamiast diagnozować problem na podstawie całkowitego rozmiaru bazy danych.
Po konserwacji ponownie wykonaj dokładnie tę samą operację w Immich, która działała wolno, i porównaj zarówno opóźnienie widoczne dla użytkownika, jak i zachowanie bazy danych oraz pamięci masowej. Jeśli operacja nie działa lepiej, w miarę możliwości przywróć poprzednie ustawienia i zbadaj pamięć masową, wzorce zapytań, zadania w tle lub przyczyny związane z aplikacją, zamiast nakładać kolejne zmiany w bazie danych.
Eskaluj do przywrócenia lub wymiany, gdy integralność budzi wątpliwości
Wymianę uzasadniają dowody na to, że obecnemu stanowi PostgreSQL nie można ufać lub nie da się go bezpiecznie odzyskać, a nie sam wiek. Przykłady obejmują powtarzalne uszkodzenia stron lub sum kontrolnych, awarie uruchamiania lub odzyskiwania utrzymujące się na sprawnym nośniku, uszkodzenie klastra po niekompletnym zdarzeniu związanym z pamięcią masową albo stan migracji, którego nie można naprawić obsługiwaną metodą.
Zanim uznasz bazę danych za utraconą, sprawdź, czy znaną, dobrą kopię zapasową można przywrócić w czystym, zgodnym środowisku PostgreSQL i czy Immich może ją odczytać. Jeśli czyste przywrócenie działa, a w obecnym klastrze nadal występuje ten sam błąd integralności, masz znacznie mocniejsze podstawy, by zastąpić stan bazy danych, zamiast kontynuować naprawę na miejscu.
Naprawiaj lokalne, odwracalne usterki, zachowując niepewne dane trwałe; odbudowuj system tylko wtedy, gdy źródło odzyskiwania jest zweryfikowane, a środowisko docelowe można odtworzyć. Tę granicę między naprawą a odbudową Immich zastosuj również do bazy danych. „Wymiana” powinna oznaczać przywrócenie zgodnego stanu PostgreSQL ze sprawdzonego źródła, a nie zmianę bazy danych tylko dlatego, że zapytanie stało się wolne.
Weryfikacja bazy danych za pomocą operacji odczytu, zapisu i tworzenia kopii zapasowych
Niezależnie od tego, czy przeprowadzono konserwację, czy przywrócono czystą bazę danych, zweryfikuj wynik w Immich, zamiast poprzestawać na pomyślnym uruchomieniu PostgreSQL. Otwórz starsze albumy i pliki, wykonaj wyszukiwania, wczytaj przykładowe filmy i sprawdź, czy użytkownicy oraz ustawienia udostępniania są zgodne z oczekiwaniami.
Wykonaj jeden bezpieczny zapis, na przykład prześlij tymczasowy plik, i sprawdź, czy nadal jest dostępny po zwykłym ponownym uruchomieniu usługi. Obserwuj dzienniki PostgreSQL i Immich pod kątem powracających błędów integralności, migracji, rozszerzeń lub uprawnień, gdy ścieżki odczytu i zapisu są aktywne.
Na koniec utwórz nową kopię zapasową bazy danych, korzystając ze zwykłej metody, i jeśli to możliwe, przetestuj jej przywracanie w odizolowanym środowisku. Decyzja o konserwacji lub wymianie jest zakończona dopiero wtedy, gdy bieżący system działa, a kolejny punkt odzyskiwania jest wyraźnie bezpieczniejszy niż stan, który doprowadził do incydentu.
Wsparcie i porady
Więcej do przeczytania

Jak ukryć filmy dla dorosłych na serwerze NAS przed członkami rodziny
Przechowuj filmy dla dorosłych prywatnie na rodzinnym serwerze NAS. Sprawdź uprawnienia folderów, dostęp do bibliotek Plex i Jellyfin, miniatury, historię oglądania, wspólne loginy do...

Co sprawdzić przed załadowaniem modelu społecznościowego w Transformers
Użyj aktualizacji piaskownicy Jinja dla Transformers, aby sprawdzić pochodzenie modelu, szablony czatu, zdalny kod, serializowane wagi i pierwsze uruchomienia w izolowanym środowisku.

Uruchom Mirage lokalnie: OCR i wykrywanie obiektów na podstawie jednego obrazu
Przetestuj niewielki lokalny model wizyjny Cactus Compute, zweryfikuj OCR i ekstrakcję obiektów na rzeczywistych danych wejściowych oraz poznaj ograniczenia związane z pamięcią, językiem i...



