Konfiguracja Plexa z dwoma nośnikami: metadane na SSD, dane na HDD

Dwuwarstwowy układ pamięci masowej Plex przechowuje wrażliwy na opóźnienia stan bazy danych i metadane na SSD, a duże pliki multimedialne na pojemnych dyskach HDD.

Taki podział sprawdza się, gdy ścieżka do danych aplikacji jest objęta osobną kopią zapasową, a macierz HDD zapewnia wystarczającą przepustowość dla multimediów. Na dysku SSD nie trzeba przechowywać biblioteki filmów, by usprawnić nawigację i konserwację, a dysk HDD nie musi hostować bazy danych tylko dlatego, że przechowuje pliki źródłowe. Traktuj obie warstwy jako osobne role z odrębnymi planami odzyskiwania danych.

Umieść bazę danych i metadane na nośniku o niskich opóźnieniach

Wyszukiwanie, przeglądanie, wyświetlanie grafik i konserwacja bazy danych obejmują wiele niewielkich operacji odczytu i zapisu, które bardziej korzystają na ograniczeniu opóźnień wynikających z czasu dostępu niż strumieniowe odtwarzanie filmu.

Największą poprawę zwykle przynosi przeniesienie stanu wrażliwego na opóźnienia z pamięci mechanicznej, gdzie różnica w losowym dostępie do SSD i HDD jest najbardziej widoczna.

Umieść dane aplikacji Plex na warstwie SSD i zmierz opóźnienia podczas otwierania biblioteki, wyszukiwania i konserwacji. Zostaw wystarczająco dużo wolnego miejsca na rozrost bazy danych i generowane metadane.

Przechowuj duże zbiory multimediów na nośnikach o dużej pojemności

Odtwarzanie wideo opiera się głównie na sekwencyjnym odczycie, dlatego pliki można przechowywać na HDD, o ile łączna przepustowość i niezawodność spełniają wymagania obciążenia. Przeniesienie wszystkich multimediów na pamięć flash częściej wpływa na koszty niż na komfort użytkowania.

Warstwowy projekt pamięci masowej serwera multimediów oddziela opóźnienia związane ze stanem aplikacji od pojemności na dużą liczbę plików multimedialnych, dzięki czemu każde urządzenie można ocenić pod kątem obsługiwanego obciążenia.

Zmierz maksymalną jednoczesną szybkość odczytu plików multimedialnych i porównaj ją z wydajnością puli dysków HDD przy realistycznym poziomie fragmentacji i aktywności procesów działających w tle. Zmodernizuj pamięć masową na pliki multimedialne tylko wtedy, gdy ta ścieżka jest rzeczywiście ograniczeniem.

Twórz różne kopie zapasowe dla obu ról

Stan Plexa zajmuje stosunkowo niewiele miejsca, ale trudno go dokładnie odtworzyć, podczas gdy pliki multimedialne zajmują dużo miejsca i mogą wymagać innej strategii tworzenia kopii zapasowych lub zapewnienia nadmiarowości. Traktowanie obu tych elementów identycznie może prowadzić do marnowania szybkiej pamięci masowej lub niewystarczającej ochrony bazy danych.

Pojemność i zmienność danych objętych kopią zapasową powinny zależeć od tempa zmian poszczególnych zbiorów danych i kosztu ich odtworzenia.

Twórz kopie zapasowe danych aplikacji na tyle często, by uwzględniały zmiany stanu oglądania i konfiguracji, a pliki multimedialne zabezpieczaj stosownie do kosztu ich odtworzenia i rozmiaru. Przechowuj co najmniej jedną kopię stanu aplikacji poza dyskiem SSD. Rozdzielenie ról pamięci masowej centrum multimedialnego pozwala SSD przechowywać dane wrażliwe na opóźnienia, a dyskom HDD skupić się na dużych zbiorach plików multimedialnych.

Featured

Osobista chmura i domowy NAS ZimaCube 2

ZimaCube2

$799.00 - $2,499.00

Buy Now

Sprawdź awarię każdej warstwy z osobna

Ta architektura ma sens tylko wtedy, gdy awaria jednej warstwy powoduje przewidywane problemy, a nie kaskadowe awarie, przez które serwer staje się niemożliwy do odzyskania. Role dysków SSD i HDD wymagają oddzielnych testów i procedur przywracania.

Kontrolowany test przywracania pozwala sprawdzić, czy skopiowany stan można ponownie połączyć z właściwymi ścieżkami do plików multimedialnych po wymianie sprzętu.

Przywróć stan Plexa do tymczasowej ścieżki na dysku SSD i podłącz testowy podzbiór plików multimedialnych. Udokumentuj zachowanie serwera, gdy warstwa multimediów jest chwilowo niedostępna, aby przy następnej awarii łatwiej było ustalić jej przyczynę.