Ik heb jarenlang homelabs gebouwd. Toen kon ik mezelf er niet toe brengen een terminal te openen.

Lang voordat de serverracks en opslagexperimenten kwamen, had Geoff Palmer al een leven opgebouwd rond nieuwsgierigheid.

Cybersecurity was zijn beroep. Technologie was ook waar hij naar terugkeerde wanneer niemand hem het werk opdroeg: iets nieuws testen, een terminal openen, hardware uit elkaar halen of een idee volgen, gewoon om te ontdekken waar het toe leidde.

Maar Geoff was nooit alleen de persoon achter het toetsenbord.

Er waren branche-evenementen en gesprekken met mensen die dezelfde drang hadden om moeilijke problemen op te lossen. Er was tijd weg van het werk. Er waren honden, motoren, vrienden, familie en alle gewone onderdelen van het leven die zelden naast een functietitel verschijnen.

Er was altijd meer dan alleen de technologie

Cybersecurity bood Geoff een professionele uitlaatklep voor een manier van denken die hij al had: goed kijken, aannames in twijfel trekken en blijven graven wanneer iets niet helemaal klopt.

Buiten die wereld kon het leven veel eenvoudiger zijn.

Die context is belangrijk, omdat het gemakkelijk is om terug te kijken op jaren vol technische berichten en je een rechte lijn voor te stellen: het ene project, daarna het volgende, en vervolgens een grotere bouw.

Het echte leven verliep niet zo.

Jarenlang hadden programmeren en experimenteren bijna automatisch gevoeld. Er verscheen een probleem en Geoff wilde het begrijpen. Er kwam hardware binnen en hij wilde weten wat die nog meer kon worden.

Toen verstomde dat instinct.

Toen werd het leven zwaarder dan de projecten

In een moeilijke periode volgden meerdere verliezen elkaar snel op.

Geoff verloor zijn baan. Hij verloor zijn schoonmoeder. Zijn mentale gezondheid leed eronder. En ergens daarbinnen verloor hij ook iets wat altijd betrouwbaar had geleken: zijn enthousiasme voor technologie.

De kennis was er nog steeds. Wat verdwenen was, was de zin om die voor de lol te gebruiken.

Een terminal openen had niet langer dezelfde aantrekkingskracht. Een onafgemaakt project kon onafgemaakt blijven. De drang om iets te maken, te testen, opnieuw op te bouwen en het nog eens te proberen was moeilijker te vinden.

Er was geen enkel moment waarop alles plotseling weer op zijn plaats viel.

Herstel kwam stukje bij beetje.

De vertrouwde drang begon terug te keren

Een nieuwe baan bracht stabiliteit. Vrienden, collega's en mentoren bleven dichtbij. Een motorfiets gaf Geoff een nieuwe manier om vooruit te komen, zowel letterlijk als symbolisch.

Toen begon er iets kleiners te veranderen.

Programmeren werd weer interessant.

Een technisch probleem begon meer op een puzzel te lijken dan op weer een taak. Een onaf idee kon opnieuw zijn aandacht vasthouden.

Het deel van Geoff dat wilde sleutelen was uiteindelijk niet verdwenen.

Die terugkeer maakte niet ongedaan wat er was gebeurd. Ze veranderde een moeilijke periode niet in een eenvoudig herstelverhaal.

Maar het betekende dat de vraag die Geoff al jaren bezighield opnieuw belangrijk begon te worden: wat kon ik hierna bouwen?

Hij had die vraag al jaren beantwoord

Zima was niet iets wat Geoff pas na die moeilijke periode ontdekte. Het maakte al deel uit van zijn technische leven.

Zijn vroege ZimaBoard-experimenten begonnen met dezelfde nieuwsgierigheid die veel van zijn andere projecten vormgaf: begin met een klein stukje hardware en kijk hoeveel vrijheid het biedt.

De aantrekkingskracht lag niet in het feit dat ZimaBoard één perfect afgebakende taak uitvoerde. Het was juist dat dit niet hoefde.

Linux kon de basis van het ene project worden. Docker kon er een applicatiehost van maken. SATA opende een weg naar opslag. PCIe creëerde weer een heel andere route.

Die vrijheid paste bij Geoff.

Hardware bleef zelden lang in zijn oorspronkelijke vorm.

Eén board werd langzaam een systeem

Naarmate de projecten groeiden, groeide alles eromheen mee.

Schijven hadden ergens een plek nodig. Uitbreidingskaarten hadden ruimte nodig. Koeling en kabelbeheer waren niet langer bijzaken. Een klein serverproject groeide geleidelijk uit tot een probleem in fysiek ontwerp.

Dat betekende meten, printen, testen, ontdekken dat het onderdeel niet helemaal paste en het opnieuw proberen.

De 3D-geprinte onderdelen waren geen decoratie. Ze bestonden omdat Geoff iets nodig had wat de bestaande hardware niet bood.

Die cyclus — probleem, prototype, revisie — was de hobby.

De opslagprojecten groeiden met hem mee

Opslag werd een ander gebied waarin een eenvoudig experiment uitgroeide tot iets diepgaanders.

De vragen veranderden.

Het ging niet langer alleen om de vraag of een schijf kon worden aangesloten. Geoff dacht na over hoe verschillende soorten opslag moesten worden ingedeeld, hoe een systeem zich onder realistische workloads gedroeg en welke onderdelen op SATA, NVMe of een groter opslagplatform thuishoorden.

Die ontwikkeling bracht ZimaCube uiteindelijk naar dezelfde werkomgeving.

De overstap van één board naar een grotere machine veranderde de basisgedachte niet.

Geoff wilde nog steeds toegang. Hij wilde nog steeds begrijpen wat er onder de motorkap gebeurde. En hij wilde nog steeds voldoende flexibiliteit om de configuratie aan te passen wanneer het volgende idee zich aandiende.

Bouwen werd geleidelijk bijdragen

Na verloop van tijd waren Geoffs projecten niet meer alleen nuttig voor Geoff.

Een foto van een build kon iemand anders op een idee brengen. Een mislukte configuratie kon iemand anders een avond besparen. Een opslagtest kon een vraag beantwoorden. Een aangepast onderdeel kon laten zien dat er een andere manier was om een probleem op te lossen.

Hij bleef voor zichzelf bouwen, maar delen, testen en beoordelen werden geleidelijk onderdeel van hetzelfde proces.

Daar groeide zijn relatie met Zima uit boven het simpelweg bezitten van hardware.

Hij werd een van de mensen binnen het ecosysteem die bereid waren dingen uit te proberen, ze in twijfel te trekken, kapot te maken, opnieuw op te bouwen en anderen te vertellen wat ze hadden geleerd.

Terugkomen betekende niet opnieuw beginnen

Die geschiedenis is belangrijk wanneer je Geoffs terugkeer naar het programmeren bekijkt.

Hij hoefde geen nieuwe hobby te bedenken of een ander persoon te worden.

Er lagen al jaren aan projecten achter hem: Linux-systemen, opslagexperimenten, aangepaste onderdelen, thuisservers en onafgemaakte ideeën.

Producten zoals ZimaBoard 2 blijven in die wereld zinvol omdat ze de uiteindelijke toepassing openlaten.

Opslag. Containers. Netwerken. Een mediaserver. Een homelab-tool waar niemand aan had gedacht toen het board werd ontworpen.

De hardware biedt het startpunt. Het interessante deel is beslissen wat er daarna gebeurt.

De hardware was nooit datgene wat hem redde

Het zou gemakkelijk zijn om Geoffs verhaal om te vormen tot een keurige advertentie: het leven werd moeilijk, technologie keerde terug en een product maakte alles beter.

Dat zou het punt missen.

Zima kon niet vervangen wat Geoff was kwijtgeraakt. Hardware kon niet het persoonlijke herstelwerk overnemen. Een server kon niet in de plaats komen van de vrienden, collega's, familie en ervaringen die hem hielpen vooruit te komen.

Wat deze projecten konden bieden, was veel kleiner.

Er was iets vertrouwds waar zijn nieuwsgierigheid terechtkon toen die eindelijk terugkwam.

Een machine om aan te passen. Een configuratie om in twijfel te trekken. Een probleem dat onnodig ingewikkeld kon worden omdat het oplossen ervan weer leuk was.

Er zijn nog steeds dingen die het waard zijn om te bouwen

Het belangrijkste aan Geoffs verhaal is vandaag niet dat alles precies werd zoals het was.

Het is dat hij weer wil bouwen.

Er is werk. Er zijn mensen om hem heen. Er zijn nog wegen om te berijden en technische konijnenholen die diep genoeg zijn om er een avond in te verdwijnen.

En af en toe wordt een stukje hardware op het bureau meer dan een object.

Het wordt een vraag.

Wat kon ik hiermee bouwen?

Jarenlang kwam die vraag Geoff vanzelf. Een tijdlang niet.

Nu lukt het weer.