Dlaczego przywrócenie woluminu Dockera odtwarza zawartość plików, ale pomija atrybuty rozszerzone?

Eva Wong jest redaktorką techniczną i rezydentką majsterkowania w ZimaSpace. Jest geekiem od zawsze, z pasją do domowych laboratoriów i oprogramowania open source, a jej specjalnością jest przekładanie złożonych zagadnień technicznych na przystępne, praktyczne poradniki. Eva wierzy, że samodzielne hostowanie powinno sprawiać radość, a nie onieśmielać. Dzięki swoim samouczkom pomaga społeczności oswoić konfigurację sprzętu, od budowy pierwszego serwera NAS po opanowanie kontenerów Docker.

Przywracanie woluminu Dockera może odtworzyć każdy bajt pliku, a mimo to usunąć atrybuty rozszerzone, jeśli format kopii zapasowej, opcje, uprawnienia lub miejsce docelowe nie pozwalają ich zachować.

Atrybuty rozszerzone to pary nazwa-wartość metadanych przechowywane poza zwykłą zawartością plików, informacjami o właścicielu, bitami trybu i znacznikami czasu. Mogą zawierać dane ACL, etykiety SELinux, możliwości Linuksa, znaczniki aplikacji lub metadane Samby. Prosta kopia zapasowa woluminu oparta na tar może odtworzyć katalog, który wygląda na kompletny, choć aplikacje działają inaczej, ponieważ archiwum nie zapisało xattr albo proces przywracania nie mógł zapisywać w chronionej przestrzeni nazw.

Zrób inwentaryzację atrybutów źródłowych przed ponownym przywracaniem

Wybierz reprezentatywne pliki i zapisz ich sumy kontrolne, właściciela, tryb, ACL oraz każdą nazwę i wartość atrybutu rozszerzonego. Uwzględnij pliki, które po przywróceniu powodują błędy w aplikacji.

Model xattr w Linuksie rozdziela przestrzenie nazw user, system, security i trusted, z których każda ma inne wymagania dotyczące dostępu i uprawnień.

Jeśli źródło nie zawiera xattr, przywracanie ich nie utraciło. Jeśli znika tylko jedna przestrzeń nazw, skup się na uprawnieniach, polityce bezpieczeństwa lub obsłudze po stronie miejsca docelowego, a nie na warstwie zawartości plików w archiwum.

Sprawdź, co faktycznie zarchiwizowało polecenie tworzące kopię zapasową Dockera

Zapisz dokładny obraz, polecenie, katalog roboczy, format archiwum, użytkownika, zamontowane źródło i zamontowany katalog docelowy kopii zapasowej użyte przez kontener tworzący kopię.

Przykład tworzenia kopii zapasowej woluminu w Dockerze wykorzystuje tar w kontenerze pomocniczym, ale zachowanie metadanych nadal zależy od implementacji tar i wybranych opcji.

Pomyślne utworzenie pliku archiwum potwierdza, że odczytano wpisy katalogów i dane, ale nie dowodzi, że uwzględniono wszystkie przestrzenie nazw xattr. Sprawdź archiwum tym samym narzędziem, którego użyto do jego utworzenia.

Włączanie atrybutów rozszerzonych podczas tworzenia i rozpakowywania archiwum

Porównaj opcje tar użyte podczas tworzenia kopii zapasowej i przywracania. Upewnij się, że xattrs były włączone w obu kierunkach, a wzorce uwzględniania lub wykluczania nie pomijały wymaganych przestrzeni nazw.

GNU tar informuje, że opcja --xattrs zapisuje i przywraca atrybuty rozszerzone.

Dodanie tej opcji tylko podczas rozpakowywania nie odzyska atrybutów, które nigdy nie zostały zapisane. Utwórz nowe, niewielkie archiwum z pliku źródłowego zawierającego znany testowy atrybut xattr i sprawdź je przed zmianą kopii zapasowych używanych produkcyjnie.

Użyj właściwych opcji Rsync do obsługi metadanych w kopiach zapasowych opartych na plikach

Jeśli kopia zapasowa woluminu korzysta z Rsync, sprawdź opcje archiwizacji, ACL, xattr, numerycznych identyfikatorów, fake-super i uprawnień zarówno po stronie nadawcy, jak i odbiorcy.

Oficjalna dokumentacja Rsync opisuje opcję -X służącą do zachowywania atrybutów rozszerzonych oraz wyjaśnia przechowywanie danych za pomocą fake-super, gdy nie można bezpośrednio zastosować metadanych wymagających uprawnień.

Typowa opcja archiwizacji -a nie uwzględnia automatycznie wszystkich wymaganych ACL i xattr. Przetestuj dokładne polecenie na rzeczywistych źródłowym i docelowym systemie plików.

Sprawdź obsługę docelowego systemu plików i montowania

Utwórz plik testowy bezpośrednio na przywróconym woluminie i spróbuj ustawić, wyświetlić oraz usunąć jeden atrybut xattr użytkownika. Powtórz test na hoście i w kontenerze kopii zapasowej.

Użyj narzędzia do wyświetlania atrybutów zarówno na hoście, jak i w kontenerze przywracającym dane, aby sprawdzić, czy miejsce docelowe akceptuje i zwraca xattr niezależnie od archiwum kopii zapasowej.

Jeśli bezpośrednie tworzenie xattr kończy się niepowodzeniem, sprawdź typ systemu plików, opcje montowania, protokół sieciowy, sterownik woluminu i obsługę przez urządzenie pamięci masowej. Żadna opcja archiwizacji nie przywróci metadanych, których system docelowy nie może zapisać.

Sprawdź uprawnienia związane z bezpieczeństwem i zaufanymi przestrzeniami nazw

Zapisz informacje o użytkowniku kontenera wykonującym przywracanie, jego możliwościach, przestrzeni nazw użytkowników, trybie bez uprawnień roota, polityce SELinux oraz o tym, czy ścieżka woluminu jest podłączona z hosta jako bind mount.

Red Hat informuje, że po skopiowaniu lub ponownym utworzeniu plików może być konieczne przywrócenie etykiet SELinux zgodnych z polityką.

Nie przyznawaj kontenerowi kopii zapasowej na stałe szerokich uprawnień do hosta. Użyj kontrolowanego środowiska przywracania albo najpierw przywróć zwykłe dane, a następnie ponownie zastosuj etykiety zarządzane przez zasady za pomocą obsługiwanych narzędzi.

Rozdziel ACL, uprawnienia i atrybuty xattr specyficzne dla aplikacji

Osobno porównaj wpisy POSIX ACL, uprawnienia plików Linuksa, etykiety SELinux, xattrs użytkownika oraz metadane Samby lub macOS. Mogą zawodzić z różnych powodów.

Moduł xattr_tdb Samby może przechowywać xattrs oddzielnie od bazowego systemu plików.

Archiwum woluminu na poziomie plików może zatem zachować widoczne drzewo plików, ale nie oddzielną bazę danych metadanych Samby. Uwzględnij wszystkie zależne magazyny metadanych albo odbuduj je za pomocą procesu obsługiwanego przez aplikację.

Przywróć jeden plik testowy i sprawdź działanie aplikacji

Utwórz znany plik źródłowy z hashem treści, ACL, atrybutem xattr użytkownika i wszelkimi wymaganymi metadanymi aplikacji. Utwórz jego kopię zapasową i przywróć go do tymczasowego woluminu.

Artykuł ZimaSpace o zmianach uprawnień i metadanych w NAS omawia szersze zagadnienia związane z migracją; ten artykuł dotyczy wyłącznie tworzenia kopii zapasowej i przywracania woluminów Dockera.

Problem jest rozwiązany, gdy skróty treści, wymagane nazwy i wartości xattr, ACL, etykiety bezpieczeństwa oraz działanie aplikacji są zgodne po drugim, kontrolowanym wykonaniu kopii zapasowej i przywróceniu.

Często zadawane pytania

Czy atrybuty rozszerzone są tym samym co ACL?

Nie. Na niektórych systemach plików ACL mogą być implementowane za pomocą systemowych xattrs, ale xattrs przechowują też etykiety bezpieczeństwa, uprawnienia, metadane użytkownika i wartości specyficzne dla aplikacji.

Czy tar domyślnie zachowuje atrybuty rozszerzone?

Nie zakładaj tego. GNU tar udostępnia opcje obsługi atrybutów rozszerzonych, a archiwum musi je zapisywać podczas tworzenia, aby można było przywrócić je podczas rozpakowywania.

Czy przywracanie może utracić xattrs nawet po uruchomieniu jako root?

Tak. Archiwum może ich nie zawierać, system docelowy może ich nie obsługiwać, polityka bezpieczeństwa może je odrzucić albo metadane mogą znajdować się w oddzielnej bazie danych aplikacji.

Wsparcie i porady

Więcej do przeczytania

Get More Builds Like This

Stay in the Loop

Get updates from Zima - new products, exclusive deals, and real builds from the community.

Stay in the Loop preferences

We respect your inbox. Unsubscribe anytime.