Jak dostosować konfigurację Home Assistant dla użytkowników zdalnych i lokalnych

Dostosuj Home Assistant do użytkowników zdalnych i lokalnych, zachowując bezpośrednią lokalną ścieżkę sterowania, a następnie dodając osobną, uwierzytelnioną ścieżkę zdalną, która nie stanie się zależnością dla osób przebywających już w domu. Użytkownicy lokalni powinni nadal mieć dostęp do Home Assistant, gdy Internet lub dostawca zdalnego dostępu są niedostępni; użytkownicy zdalni powinni mieć szyfrowany dostęp bez niepotrzebnego udostępniania usług.

Zapewnij dwie ścieżki połączeń korzystające z tej samej tożsamości Home Assistant i modelu autoryzacji. Zacznij od działającego lokalnego DNS-u i stabilnego adresu LAN, wybierz zewnętrzny punkt dostępu, a następnie sprawdź działanie telefonów, przeglądarek, paneli, powiadomień i użytkowników domowych podczas przełączania się między Wi-Fi a siecią komórkową.

Zadbaj o niezależność lokalnej ścieżki od zewnętrznego punktu dostępu

Do sterowania lokalnego klienci powinni rozpoznawać adres Home Assistant osiągalny w sieci LAN i pozostawać w sieci domowej. Dzięki temu pobliskie żądanie nie jest wysyłane do Internetu, a następnie z powrotem przez tunel lub publiczny serwer proxy. Oznacza to również, że podstawowe sterowanie może działać podczas awarii łącza internetowego, o ile sieć LAN, DNS, host Home Assistant i lokalne protokoły urządzeń działają prawidłowo.

Jeśli ta sama publiczna nazwa hosta jest używana w domu i poza nim, split DNS może zwracać prywatny adres w sieci LAN, a poza nią adres publiczny lub tunelu. Przystępny przewodnik po tym, jak split DNS utrzymuje ruch lokalny w sieci LAN wyjaśnia, jak uniknąć routingu zwrotnego i zachować bezpośrednią ścieżkę lokalną, używając przy tym jednej łatwej do zapamiętania nazwy.

Wybierz zewnętrzny punkt dostępu odpowiedni dla domowników

Zdalny dostęp można zapewnić za pomocą usługi zarządzanej, VPN-u/sieci nakładkowej, odwrotnego serwera proxy lub tunelu. Właściwy wybór zależy od tego, kto potrzebuje dostępu. VPN może świetnie sprawdzić się w przypadku jednego administratora technicznego, ale stać się uciążliwy dla członków rodziny, jeśli każdy telefon musi utrzymywać dodatkowe połączenie. Usługa zarządzana lub rozwiązanie oparte na tunelu może być łatwiejsze dla osób bez wiedzy technicznej, ale wprowadza zależność od zewnętrznego dostawcy, która nie powinna być konieczna do sterowania lokalnego.

Niedawny przewodnik po różnicach między metodami zdalnego dostępu pod względem CGNAT, bezpieczeństwa i wygody dla rodziny jest przydatny, ponieważ porównuje VPN-y, tunele i bezpośrednie udostępnianie pod kątem CGNAT, bezpieczeństwa i wygody dla rodziny, zamiast traktować cały zdalny dostęp jako jeden i ten sam problem. Jeśli to możliwe, unikaj zwykłego przekierowania portów na publiczny adres i korzystaj zamiast tego z uwierzytelnionego, szyfrowanego punktu dostępu.

Użyj DNS i certyfikatów, aby przewidywalnie przełączać klientów

Zdalne/lokalne awarie często występują, gdy telefon przełącza się między sieciami. Publiczna nazwa hosta może być błędnie rozpoznawana w sieci LAN, certyfikat może nie pasować do nazwy używanej wyłącznie wewnętrznie, prywatny resolver DNS może być omijany albo VPN może nadal korzystać z trasy przeznaczonej tylko do użytku poza domem. Udokumentuj, z którego resolvera i nazwy hosta powinien korzystać każdy klient w obu sytuacjach.

W bardziej złożonych konfiguracjach oddzielne nazwy hostów dla dostępu lokalnego i zdalnego ułatwiają jednoznaczne określenie tras. Szczegółowy wpis społeczności Home Assistanta Projekt Home Assistanta z dwiema ścieżkami dostępu: zdalną i lokalną przedstawia ten schemat: bezpośredni lokalny DNS dla klientów w sieci LAN, osobna, zabezpieczona zdalna nazwa hosta oraz testy działania aplikacji mobilnej w tle.

Featured

ZimaBoard 2 - Miniaturowy serwer domowy dla wielkich pomysłów

Single board computer zimaboard2

$339.00 - $529.00

Buy Now

Oddziel uprawnienia użytkowników od lokalizacji sieciowej

Nie utożsamiaj „wewnątrz domu” z „administratorem”. Utwórz każdemu domownikowi osobne konto użytkownika Home Assistanta, a uprawnienia administratora przyznawaj tylko osobom, które naprawdę muszą zmieniać integracje, użytkowników lub ustawienia systemu. Dostęp zdalny powinien uwierzytelniać połączenie, a Home Assistant nadal powinien uwierzytelniać użytkownika.

Przetestuj też działanie na poszczególnych urządzeniach. Tablet na ścianie może potrzebować tylko dostępu przez LAN. Telefon członka rodziny może wymagać zdalnego dostępu do paneli i powiadomień. Laptop administratora może wymagać VPN-u do Home Assistanta i innych usług prywatnych. Jasne określenie tych ról zapobiega przyznawaniu każdemu urządzeniu dostępu za pomocą jednego, szerokiego mechanizmu zdalnego dostępu tylko dlatego, że jego konfiguracja była wygodna.

Przetestuj cztery scenariusze awarii, zanim uznasz konfigurację za gotową

Przetestuj lokalne Wi-Fi z dostępem do Internetu, lokalne Wi-Fi po odłączeniu Internetu, dostęp komórkowy/zdalny oraz awarię zdalnego punktu dostępowego, gdy sieć lokalna nadal działa prawidłowo. W każdym przypadku sprawdź logowanie, jeden panel, jedno polecenie, wynik jednej automatyzacji oraz wszystkie istotne powiadomienia lub ścieżki multimedialne. Dzięki temu sprawdzisz, czy korzystanie z funkcji „lokalnych” nadal zależy od publicznego DNS lub zewnętrznego serwera proxy.

Porównuj opóźnienia w sieci LAN i na trasach zdalnych, zamiast oczekiwać, że będą działać identycznie. Artykuł ZimaSpace Dlaczego opóźnienia Home Assistanta różnią się w sieci LAN i na trasach zdalnych wyjaśnia, dlaczego DNS, routing, szyfrowanie, serwery proxy i jakość połączenia klienta powodują dodatkowe opóźnienia poza domem.

Dobry projekt zdalnego i lokalnego dostępu do Home Assistanta nie zmusza każdego użytkownika do korzystania z tej samej ścieżki sieciowej. Utrzymuje lokalne sterowanie w sieci lokalnej, dodaje zdalny dostęp jako osobną, bezpieczną funkcję oraz zapewnia spójne ustawienia DNS, certyfikaty, konta użytkowników i testy awarii, dzięki czemu zmiana sieci nie staje się problemem wymagającym diagnozy.